Dagboek E.M.Y.R rally 2009 aan boord van de ‘Divine’.

3 juni 2009 om 4u24 gaat de wekker. Het avontuur is terug begonnen. Na de mooie tocht van OranhjatotKemervorig jaar, mogen we dit jaar mee met Anton en Gerda van Turkije, via Syrië en  Libanon naar Israël met eindstation Haifa op 18 juni. Het is weer goed druk geweest voor de afvaart o.a. met de doop van de ‘Lolle jolle’, mijn laatste aanwinst, een 12voetsjol,Zie www.twaalfvoetsjollen.club.nl De maidentrip gebeurde op de Braakman (back to the Roots) op Pinksterenzondag met 4 à 5 Beaufort: Effen wennen! Net iets anders dan de Divine, een prachtige Jeanneau Sun Odyssey 54 DS !

De taxi van Tui staat al om 4u50 voor de deur, eerst nog koffie drinken en “huiswerk” en weg zijn wij. In Jabbeke ineens paniek: “Martine, waar gaan wij vandaag naar toe?”
“Naar de Emyr.” “Maar in welke stad?”“Ik weet het niet, de Emyr rally! Je moet weten, er varen 80 boten mee, maar er zijn 80 miljoen Turken!”“Wij bellen wel en ze zullen het zien op de website van de Emyr rally.”

Ik geloof dat het Eskederun is…

 Om 6u13 na één uur en vijf minuten rijden zijn wij in Zaventem. Inchecken…wij horen er niet bij. De man aan de balie vertrekt en na vijf minuten komt hij terug: “Jullie reisagent heeft geboekt en gecancelled…” OK, we mogen mee! Bestemming Adana via Istamboul.

Alles verloopt prima. Voor de landing in Adana vraagt Martine mij: “ Vraag eens aan de man naast je hoe we er best komen?” In Istanboel hadden we via telefoon van Anton vernomen dat we naar ISKENDERUN (ik zal het nooit onthouden) moesten komen. De afstand Adana-Iskenderun was +/- 120 km. De taxi zal het wel weten. Mijn buur, een heel vriendelijke man (+/- 35 jaar) was van Adana. Taxi is veel te duur! (+/- 150 $) “Ik breng je naar het busstation en zo kom je er ook, maar veel goedkoper in ongeveer anderhalf uur.” Erkan Ozdag werkte bij Allianz en omwille van de bagage hadden wij een andere uitgang in de luchthaven. Hij gaf zijn telefoonnummer, ik moest maar bellen als ik buiten kwam. Hij kwam er met zijn vriend ons ophalen. Adana, 1.500.000 inwoners, 4e grootste stad van Turkije, landbouw (dit hadden we gezien vanuit het vliegtuig) maar ook  diverse industrie. Ziet er heel welvarend uit.

 Ze brengen ons naar het klein station, dat zal vlugger verlopen. Wij komen er aan en de bus van Adana naar Iskenderun vertrekt juist. Geen probleem, hij stopt voor ons, vlug de tassen erin en weg, de hoek om en daar…blijft hij wachten. De kaartjesknipper roept constant iets van “schoene waaven”, nu weet ik waarom zoveel Turken in Antwerpen zitten. De vrouwen in de bus zitten apart van de mannen zoals vroeger in de kerk. Er zitten een paar oudere vrouwen, die op het land werken, denk ik, aan hun handen te zien, in lange kledij met hoofddeksel. Later bleken ze naar de radioloog geweest te zijn aan de foto’s te zien, maar ik versta toch geen Turks, dus ook niets van de foto’s. Verder zat een moeder (traditioneel) met haar twee dochters (16j) in “mode de Paris” gekleed: haar gekleurd, zonnebril in het haar, nageltjes verzorgd en bijna de navel bloot maar dit is voor volgend jaar. Dit is de Islam omgekeerd als bij ons. Verder jongens, die van hun werk terug naar huis keren (17u15). De kaartjesknipper roept de ganse weg bij het uitrijden van Adana  om volk aan te trekken. Je hoeft niet eens je hand op te steken, als je naar de bus kijkt, claxonneert hij en hop je zit er op. In het begin is er niet zoveel volk aan boord (27 plaatsen) maar na een paar keer zit hij vol. Eerst nog een kussen naast de chauffeur, later geeft de kaartjesknipper zijn plaats af op zijn frigobox en als er later nog een paar bij komen, moeten ze maar recht blijven staan.

De afstand Adana-Iskenderun is ongeveer 120 km, viervaksbaan ,maar hij rijdt steeds op het linker vak, daar zijn minder putten.
Iedere km een tankstation (aan beide zijden van de weg) maar nergens een wagen die tankt (6 pompen per station!), heel rendabel volgens mij. De bus stopt in busstations onderweg, daar zijn ook taxistations. . De kaartjesknipper komt geld innen, bij ons weet  hij het niet, hij komt later terug op een papiertje “10” geschreven. 2 x 10 = 20 Turkse Lira (10€). Dat is nu ook geen 150$ Taxi . In Iskenderun komt de k.k.bij ons , wij moeten hier afstappen aan de bushalte, midden de stad. Daar staan we langs die drukke weg, geen taxi te zien.

 Na wat zoeken vind ik er toch eentje. .“To the fishing harbour” (dit volgens Anton). De man verstond er “niets “ van .
papiertje gevraagd. “vis “ getekend, dan “boot” getekend en opeens  “de Marina ?”

Als ik dat geweten had, die heb je in Oostende ook. Hij brengt ons recht naar de haven waar de Emyr aangemeerd ligt.

 Het is inmiddels 20u en het wordt donker. Inschepen, paspoorten afgeven voor uitklaring… want wij moeten onmiddellijk vertrekken naar
Syrië, morgen is er storm voorzien en Iskederum ligt in de “fond” van de baai met vuile industrie, staal, met de nodige “wolk”erboven. Ik voel mij een beetje in Duinkerke.

Avondeten aan boord, paspoorten terug en weg,
Als laatste van de Emyr. Onder motor, pal in de wind (5 knopen)Anton  heeft de Waypoints in de plotter geplaatst en nu alleen de tracks volgen. Ik heb “schele hoofdpijn”(een staartje van mijn 6 de hersenschudding dd 29/04/09) van vermoeidheid, het is inmiddels 22.30u (21.30u bij ons). Anton wil absoluut de “nacht “lopen. Wij gaan dan onmiddellijk in onze “kooi”. Gelukkig had ik “Quies” mee, want de Yanmar motor maakt wel een hels lawaai. Martine is al ingedommeld door het motor-lawaai.

Om 2.30u wordt ik gewekt. Er is een Franse boot in problemen. Die ligt nu juist voor ons. Via de de VHF verneem ik dat zijn pakking van zijn waterpomp lekt. De motor loopt niet warm maar de bilge loopt vol. Hij beslist onder zeil terug te keren , want in Syrië ?

Wij varen door, dus ik terug in mijn kooi. Ik word wakker om 5.05u, Martine zit al op dek met Anton, ik los hem af want nu blijkt dat zij ook al wakker waren om 3us’morgens de laatste dag in Iskenderun om een toeristische toer te doen, 500 km om de zonsopgang te zien vanuit een ballon ! mooi …. Maar heel ver !. Ik zie de zon opkomen
achter de Turkse bergen. En hoe langer hoe meer Emyr collega’s ik ontdek. Wij zitten al in het midden van het veld. De AIS  toont ons enkele Emyr boten en af en toe een cargo, containerschip of andere grote jongens. Wij hijsen de Syrische “courtoisie” vlag (eerst
onderste boven, rood moet boven !

Maar …. Nu begint het manoeuvre. De Divine komt onder Belgische vlag. In Turkije voer hij nog onder Franse vlag in verband met chartervergunningen. “DK” wordt “Bocholt” als thuishaven en een mooie Belgische vlag en klaar is kees !

 Wij naderen de Syrian border. Daar moet iedereen zich melden : naam
van het schip, Emyr nummer en “ to the Syrian Navy, we are entering the Syrian territorial waters, our position is 35°35’’, dit is binnen de 6 mijl van de kust. Iedereen moet de straat volgen en dan op een gegeven moment 90° draaien, recht op Latakia, de grootste Syrische haven.

Er liggen een paar schepen voor de haven. Maar de douaneboot wacht ons op. De Divine is de leadership of Group 6, de grotere jongens (of meisjes in het Engels is het “she”) van de Emyr. “Mashona””het leadership” van David and Kate ligt eral en roept ons op.

Gerda is bang van de Syrische douane, maar die komen dicht bij ons om ons te groeten, een vriendelijke zwaai, foto’s en wij mogen hen volgen. Een lege haven met een paar motorboten en de “Mashona”. Dave heeft het onmiddellijkopgemerkt : “You changed the colours !” uitleg is voor later. Wij mogen aanleggen , na de tweede ankerpoging. ok Naast ons komt de Snooty fox, een Spaanse Oyster, ouder, de schipper : een oude zeiler , maar blind. Ongelooflijk hoe hij de landvast gooit en terug opvangt! Hij kent zijn boot als geen ander en legt knopen, verplaatst zich, langzaam maar prachtig !

 De Taliqua komt vast te lopen in de haven. De Froggy , een Neptunus 141motorjacht (14m) gaat hem helpen. Anton en ik gaan mee. Na anderhalf uur manoeuvers krijgen wij de boot wel los, maar komt telkens weer vast te liggen . Onbegrijpelijk, en niet uit te leggen, maar we laten hem achter te midden van de haven. Er komt een duiker en later blijkt hij toch los gekomen te zijn. De uitleg is mij nog steeds niet duidelijk.

 Iedereen is moe , na een Turkse kotelet, duiken wij de kooi in. Geen motor dit keer, maar wel “veel” wind en zo worden we in slaap gewiegd. Gezien wij een dag vroeger vertrokken zijn uit Iskenderun hebben we een dag vrij.Dus boot poetsen; ik schrobben, Anton spuiten, Gerda
komt achter met het zeem en de vod!

Na de middag gaan wij naar de harbour office om de “Tour” naar Damascus te bestellen. Daar komt ineens een mooi meisje (+- 25 jaar) op ons af, stelt haar voor en vraagt ons of wij geen zin hebben op een “citytour”. ’t Is vrijdag, dus alles is gesloten in Latakai, maar via de haven, de “corniche” naar het museum (gesloten) en de nonnenschool, sinds een paar jaar van de “government”.

De nonnetjes doen nog alleen het internaat op de eerste verdieping ! Dit is Syrië . Via de corniche naar de universiteit, heel groot en heel modern. Zij is Christen en heeft Pharmacy gestudeerd, haar vader was dokter.
Zij was in Oost Duitsland geboren. Op 4 jarige leeftijd terug naar Syrië, waar haar vader zijn beroep verder uitoefende. Nu is hij met pensioen. Zij leeft thuis, maar geen enkel idee van de prijs van het leven. Latakia telt 1.2 miljoen inwoners. 13%  Christenen en 300.000 Palestijnen ( 3 x P, onder andere “poor”) Retour in de Syrian Yacht Club , Simony , zo heet ze, droomde al heel haar leven eens aan boord van een zeiljacht te mogen meezeilen met de Emyr.

 Aan boord van de Divine, zat Christian, een Franse Jood, van de Bingo, een Catana van 54’. Hij had een zoon, ik ook , dus maar bieden voor Symony in kamelen….

Om 20.30u gala diner aan de harbour office. De meeste mannen in blazer, dames in het lang.toch niet zoals vorig jaar, geen smokings. Ik had mijn blazer thuis gelaten, ofwel de Ganda-ham, en de Hollandse kaas, de Braziliaanse koffie en de Belgische pralines voor Gerda, ofwel de blazer….. (mijn zeiltas was te klein )

Ik zat rechtover Jacinto, de schipper van de Snooty fox.Ondanks het feit dat de man blind is kan hij een heel normale conversatie voeren. Hij komt uit Mallorca, zeilt sinds zijn prille jeugd, op 47 jaar blind geworden en sindsdien 2 x round the World… Je moet het maar doen. Hij is van plan in october een derde rondje te beginnen, waarom niet, hij moet toch in de 70 zijn …… Hij blijkt een “tegenstander “in  zeilwedstrijden van “tendini” Laurenzo Gomez, de lokale Jeanneau dealer met “keune”tanden, te zijn geweest. Een van zijn bemanningsleden leidt hem door het buffet, ongeloofelijk, je moet het gezien hebben (is wel niet gepast) maar hij kan er mee lachen . Vroeg naar bed want morgen zaterdag 7.00u vertrek naar Damascus via Krack des Chevaliers. De wind is geluwd , maar de deining niet.

Temidden van de nacht word ik gewekt, precies dat Anton de winch draait, maar eens boven op dek blijkt het de landvasten die op de “bereklauwen”schuren.
Dus terug in mijn “kooi”. Anton wekt ons om 5.30u, standing breakfast, want we moeten een“goede”plaats hebben op de bus maar Valérie en Jens van de EMOCEAN hadden al 4 plaatsen “gereserveerd”. Valérie is een Canadese balletdanseres, Jens een Duitse , directeur van een balletschool.

Krak des Chevaliers is een “grote”burcht uit de tijd van de kruisvaarders, +- goed behouden.  Heel druk in de 13e eeuw, 2000 mensen leefden hier op de top van de berg met zicht over de Vallei tot Jordanië.

Richting Damascus , de oudste bewoonde stad ter wereld, gesticht rond een oase , nu 7 miljoen inwoners. Wij bezoeken 2 kerken van de Christenen en net zoals in de Zuidzandstraat, werd het ene huis hier op het andere gebouwd, zo is een kerk van “Saulus”bij ons gekend onder “Paulus” precies in de kelder gebouwd. Dan een lunch in een “huis”.Van buiten gezien niets speciaal maar binnen een binnentuin met fontein en bomen en … lekker eten. Eerst diverse bordjes mezzie met groenten, kaas, yoghurt (tapas is een diminuatief). Wij krijgen ook een aperitief op basis van lemon en mint, heel lekker en verfrissend. Daarna bezoek van de grote Moske, dit valt eerder tegen. Het graf van Johannes de doper,
een profeet, volgens de Islam, is er ondergebracht. Iedereen draagt de nodige “deftige” kledij, de vrouwen een lange jurk met kap. De mannen in short: een lange rok, ik was weer moeders mooiste !

Daarna de “souks”, een winkelgalerij met “van alles” gevolgd door een halte in een hands-kraft market. Martine kocht er een mooie sjaal, een mooi kleedje en een collier in Lapiz Lapidus … en dan de bus naar het hotel. “Ebla Chamhotel” ,4 sterren, met golf, 18 holes, s’nachts verlicht, ’s avonds soirée met “tol” danser en “buik”danseres. Het eten was niet
zo lekker, de danseres ….. volgens Valéry; een café danseres .

s’ Morgens 7.30u vertrek naar Palmyra. Tusssen 300 BC EN 300 AC , het kruispunt van de “zijde” route. Perzen , Grieken en Romeinen kwamen er langs, nu alleen toeristen. Athene in het klein, maar er blijft nog heel veel op te graven…. Na 4 uur bus zijn we terug in Latakië, de poort van de Middellandse Zee naar Syrië, Irak, Iran, zelfs Saoudie Arabie, met
Containerkranen… van de Chinezen zoals in Zeebrugge. De gids was een echte “Syriêr”heel interessant, maar de politieke historie sinds de WO II las hij voor uit het boekje. Dit is ook “Syrië”.

Maandag, vrije dag. SMS van Magali, de verkiezingen: winst van CD&V en NVA, VLD verlies . SP en Ecolo winst. In Libanon, voor ons nu belangrijker, hebben de Christenen gewonnen, de Hezbolah heeft de meerderheid niet gehaald. Toch een zekere “oef” vanuit de Emyr.

Wij gaan het centrum van de stad Latakie in, the American Quarter , betekent echter niet veel.
Alleen een goede patisserie gevonden en ….. koekjes ingekocht. De “market” zijn een aantal straatjes waar van alles wordt verkocht, toch hier en daar de moeite, zoals de winkel met sponzen en borstels (made in China). De bakkerijen , allen bij elkaar. Voor een zak vol brood 100 Syrah Pond. De groenten en fruit markt is toch de moeite. Martine heeft bekijks in haar short, achteraf gezien mag dit niet. Sinaasappelen, tomaten, komkommers, peterselie, aubergines, abricozen en aardbeien, heel lekker.
Als ezels geladen de taxi in naar de “Syrian Yacht Club” maar dat weten ze toch niet zijn zelfs op een voorgedrukt briefje met de Arabische vertaling. Ik begin de weg te weten en wijs hem die aan.

Na de middag wil ik gaan zwemmen. In 5 sterren hotel Cham Côte d’Azur blijkt er een mooie zwemkom te zijn. Aan de ingangspoort moeten wij ons aanmelden voor het hotel of the piscine. Met de credit card alleen betalen aan de “caisse”binnen. Eens betaald blijkt de piscine “closed”, dus rest ons alleen het strand voor 1000LP  (650 BEF !) Wel “privé strand, maar niks van animo, alleen dikke vrouwen in minibikinis, geen complexen. In zee ligt de bodem vol betonnen stenen, het water is lekker warm, maar er drijven precies … dus mond toe !

Terug aan boord, wachten tot Anton terug is van de” Group Leaders“vergadering voor de tocht van morgen. Wij eten vrij laat , Gerda heeft heel de dag gepoetst en is ziek van de warmte.

Telefoontje naar Xavier want die is jarig, van 7u zat hij al op het water met de technieker van Lowyck , hij had zaterdag een Merry Fisher 655 verkocht. Voor de rest: alles OK

Dinsdagmorgen 6.30u :gewekt voor de Tour naar het kasteel van Saladin, een kasteel uit de 12e eeuw van Franse kruisvaarders op de top van een heuvel. Daarna naar Dugarit; een stad uit 2de millenium BC . In het begin van de 20 e eeuw ontdekt door de Fransen. Heel interessant! Je kunt er heel veel terugvinden en blijkbaar heel vooruitstrevend volk. De mooiste stukken liggen in …. het Louvre in Parijs ! We moeten terug want Anton heeft om 14.30u vergadering voor groep 6. Nu blijken de Syriërs nogal wispelturig met paspoorten en alle mogelijke vergunningen en te volgen routes.

Simony en haar vriendin Lyssa (Armenische) mochten niet mee aan boord van de “Divine” naar Jounieh in Libanon, zij kregen geen toelating van de overheid.
Ik had Christian van de “Bingo” nochtans gezegd dat ik het gehaald had met 2 dozijn kamelen, maar het heeft niet gemogen.

Syrië is een arm land, totalitaire staat , landbouw (serres) langs de kust, steppe (woestijn met droge bomen) en dan woestijn… met een beetje olie en veel gas. De straten zijn stofferig en niet onderhouden met veel zwerfvuil. Veel huizen in opbouw, maar er wordt niet verder gewerkt en de bewoonde huizen zijn ook niet af, blijkbaar om fiscale redenen,
want zolang het huis niet af is, betalen ze geen belastingen … iets voor bij ons.

Tenslotte blijkt dat wij 12 NM uit de kust moeten. De wind (3à4 Bft) verdwijnt volledig, dus na een half uurtje zeilen, motor. Enkele Emyr deelnemers respecteren de 12 Mijl zone niet. Er wordt omgeroepen dat zij onmiddellijk hun koers moeten wijzigen, zoniet worden ze uit de rally gezet. Er zijn namelijk “officieel” schietoefeningen, maar hier is het ernst met zulke regels!

Na een “dinner with sunset”aan boord van de Divine met zicht op zee , kruipen wij in onze kooi, want Anton wil slapen van 00.00u tot 04.00, wij hebben de“hondenwacht”. Als groepsleider moet Anton alle boten van groep 6 om de 4 uur oproepen om hun positie en koers op te nemen. Dit is niet altijd simpel, ’s nachts zijn er af en toe die toch slapen. Om 23.45u komen wij op, na zijn groepswerk om 00.00u verdwijnt Anton. De plotter met AIS toont onze positie en de “grotere” boten, om 01.00u kruisen wij een cargo, die uit Tartous komt, de AIS geeft al zijn gegevens, naam, lengte, positie, koers , snelheid , bestemming, ETA(estimated
time of arrival) enz… Geen vissersbootjes, we liggen te ver uit de kust, wel alle andere Emyr jachten, soms wel “kerstbomen” hoe meer lichten, hoe beter ze gezien worden denken ze.

 Aan de Libanese grens mogen wij koers varen op Joumieh en moeten wij niet buiten de 12 mijl zone varen, wij zijn toch te vroeg, dus via ons laatste waypoint mogen.Wij terug als eerste binnen varen. Het is mistig maar heet. Eerst paspoorten en
papieren afgeven. Ik denk dat het met onze Syrische meisjes toch niet zo gemakkelijk zou geweest zijn. In Libanon is de spanning toch groot. Eens de boot aangemeerd, gaan wij plonzen in het zwembad, maar nat zijn we toch al… van het zweten.

Martine belt Colletje op in Zwitserland, haar stem klinkt goed en Fabienne was reeds op bezoek geweest .

Je zweet van een scheet te laten. Wij gaan dan toch een supermarkt opzoeken, maar dat is niet zo simpel, wij hebben wel 10 km gelopen in de stad,een straat  langs de zee, we zijn wel een paar supermarkten langs gelopen, maar het was al te ver om als ezels geladen (o.a. water)
terug te lopen. In “Lonely Planet” sprak men van “chique” winkels, maar die hebben we toch niet gevonden. Soms wel mooie winkels met “St Tropez” mode. In het zwembad lopen ze als Tropeziennen, maar dan “volslank”.

De Arabieren hebben graag “pak” De dames
hebben geen complexen, ik ook niet. Op het einde van onze wandeling wil ik toch iets drinken met zicht op zee. Manuella is de grote bar-restaurant . Wel 1000 plaatsen, het was inmiddels 18 u, 1 grote fles water (1.5l) en 1 Libanese pint (lekker) 6000 Libanese pond, of 3€. Daarvoor kun je geen dorst lijden. De taxi voert ons met de nodige perikelen
terug. De Christenen spreken Frans-Arabic, de Moslims Arabic…

’s Anderendaags gaan wij Baalbeck bezoeken. De grootste overgebleven Romeinse tempel in de bakermat van de Hezbolah ! De betekenis van de Hesbolah vlag, met de kalashnikov, wordt ons uitgelegd Het is hier terug een beetje Syrië : vuil en stofferig. Er stond wel een nieuwe prachtige, grote moskee , geschonken door Iran !

 Alleen zijn alle Libanezen auto-gek. In Turkije heb je elke km een tankstation, in Libanon om de 100m een garage of autoverkooppunt .

Libanon is 200 km lang en 50 km breed. Aan de kust is het volgebouwd (Christenen) dan heb je de bergen +- 1500m hoog
(met sneeuwtoppen! Ook nu nog in juni !) daarna Bekah vallei op 800 m hoogte, met landbouw (Moslims + veel Syrische gastarbeiders), terug gevolgd door een gebergte die de grens vormt met Syrië. Hier is het warm.maar droog, zalig tegenover de kuststreek.

De Christenen rijden met chique jonge occasiewagens, de Moslims met oude en heel oude Mercedessen. De meeste vrachtwagens zijn zoals in Syrië oude Mercedessen , die zie je ook nog in Afrika en Zuid-Amerika, blijkbaar onverwoestbaar, want  nog atijd geladen als “ezels”. Na bezoek van een wijnkelder (+- wit: Ok , maar rood…)terug naar Jounieh, het Olympisch zwembad in
.Jens van de “Emocean”,een  heel originele naam, hij was geen directeur van een ballet-school maar 2de in bevel bij IBM in Duitsland, daarna één van de chefs van de Deutsche Bahn. Hij nodigt ons uit om te dineren op de berg in een restaurant met zicht op de baai …. Maar daar stond nu een nieuw restaurant voor. Volgens een Fransman die in 1999 reeds de Emyr rally deed was Jounieh een klein dorp in de baai , nu omringd door honderden flatgebouwen. Christenen,die uit Beirut wegvluchten voor….

Volgende dag uitstap naar de Jeita Grotto, “les grottes de Han” in het “heel “groot !Prachtig met stalagtieten (boven) en stalagmieten (beneden) van miljoenen jaren oud. De upper grotten net als kathedralen zo hoog met een betonnen brug die er door loopt: uniek ! In de lower (200m lager) stond water en konden wij met bootjesrondvaren (met electrische buitenboordmotoren).

Daarna richting Byblos. Een stad met heel veel geschiedenis als haven en handels-centrum in de Levant en dan via het standbeeld van Onze Lieve Vrouw boven op de berg: Prachtig zicht op de baai van Jounieh. Er is dan ook een hypermoderne
basiliek in aanbouw, iets dat wij bij ons niet meer kennen. Toch heel tekenend .

’s Avonds is er de Gala Diner aan het zwembad. Iedereen in “formal dress”. Martine heeft haar djelaba aan, echt chique. De overheden doen hun speech, de commodore heeft er een heel bijzondere, waarvan ik u hierbijgevoegd een
afschrift voeg, heel veel betekenend voor Libanon. Danseressen zijn er ook nog bij. Eentje nodigt Anton ten dans, gevolg ’s anderendaags :KO !
Anton , voor alles is er een ouderdom!

Zaterdagmorgen na de gebeurlijke plons, wat een luxe, beslissen wij een taxi te nemen naar Beirut, 15 $, niet eens zo duur voor ½ u rijden. Nu zien wij dat alle “chique” winkels in Jounieh pas 500m van de Marina zijn, langs de autoweg naar Beirut !

Zaterdagmiddag is het rustig , geen files, wel auto’s die Beirut verlaten voor het weekend. Wij laten ons afzetten aan het St.George Hotel, ooit één van de mooiste hotels ter wereld. In 1976 doorzeefd van kogels en nu nog steeds getuige van de 30jarige burgeroorlog. Wij stappen naar het centrum rond  de “Place de l’Etoile”

in het Parijs van het Midden-Oosten. Allemaal  hypermoderne torengebouwen, met nieuwe winkels met “allle” grote merken. Velen zijn nog niet klaar, maar over een jaar zullen wij ditwinkelcentrum van het Midden-Oosten kunnen bewonderen in al zijn pracht. Libanon is het
Zwitserland van de Arabische wereld (met bankgeheim).

Later in de namiddag  zien wij dan ook langs de Corniche de privé clubs met de rijen Porsches en zo voor de deur. Maar eerst gaan  wij het  Nationaal Museum bezoeken. Ik ben geen grote museumluis (een kultuurbarbaar), maar dit museum is werkelijk
een “must”. Niet te groot, 1 uur , alle reliqui volgens tijdperk, bronzen , ijzer… heel mooi voorgesteld. Munten, juwelen, kleine voorwerpen en typische beeldjes van de Pheniciërs in glazen kasten op t° en vochtigheid geregeld met af en toe een rijdend vergrootglas om de details te ontdekken. Ik zie nog een gouden kruikje, 4 cm hoog, bewerkt met robijnen, ongelooflijk hoe men dit kon zonder “Laser technologie”. In de museumshop kopen wij nog wat reliqua.

Wij vragen een taxi naar de “Maison du Liban”, een winkel van artisanale Libanese producten. Eerste taxi volledig verkeerd. De mannen in de straat zijn altijd vriendelijk en helpen ons als zij Frans of Engels verstaan tenminste, maar dit is niet altijd zo. “Vous parlez français ? Oui,oui” en dat is het, de rest is Arabic. De winkel is +- 20 minuten lopen, maar dat kennen wij inmiddels , dus 2de taxi, met +-  Franstalige chauffeur . Wij komen aan de winkel, maar het is 16.30u en op zaterdag sluiten de winkels om 16u. Dus breng ons maar naar de Corniche.

Dat is “de dijk” van Beirut. Wij rijden door oude stadsdelen met de nodige getuigenissen van de diverse oorlogen. Buiten de nieuwe centra  is het wel minder proper, maar in de  chique buurten is het “kraaknet” wel met de nodige barricades. Ja, de spanning is hier voelbaar.
De verkiezingen in Teheran zijn terug gewonnen door de harde kern, dit is niet best voor Libanon. In de lokale krant “l’Orient, le jour” (in het Frans) lees ik dat zij, net als de Amerikanen, hopen dat ze niet “zo”slechte bedoelingen hebben in Teheran, maar we zien wel.
Op de Corniche zien we dan la “Maison du Liban”. Had ik Martine niet tegengehouden, kocht ze de winkel leeg. 3 nachthemden (voor mannen) maar ze voelen zo lekker, ze is terug gerust voor 10 jaar! Een origineel cadeau voor de nieuwe boorling in de familie, alleen hadden ze geen ezel om alles te dragen, want we hadden ook fourage opgedaan (10 broodjes, 3 kg patatten (heel lekker ), perzikken, enz.)

Eerst nog een glas gedronken in de St George Marina en Yacht Club, bij het ex-hotel, met 3 zwembaden wel 300 ligstoelen en ….mooie Libanese jonge vrouwen!!!! Er was er zelfs eentje, prachtig van achter, maar wat te veel opgeblazen vooraan.,onze vrouwen vonden dit lelijk!(?), het is te zien uit welke hoek je het bekijkt maar jong was ze niet meer….. Nu terug naar de Emyr vloot.

Deze avond hebben we bezoek van Mr. et Mme. Makinadjan, ze waren gisteren langs gelopen  en hadden de Belgische vlag gezien en mevrouw had Nederlands horen spreken .Hij was Armeniër-Libanees, zij was uit Amsterdam, ze hadden elkaar ontmoet op de Universiteit in Geneve en zo gaat dat in het leven. Hij was een zoon van een Libanese bankier, later genationaliseerd. In 1976 waren ze gevlucht naar België voor de dochters. Die liepen school in Louvain-la-Neuve en liepen  beiden tegen een Belg en een Armeniëraan. Zo gaat dat in het leven (la vie se répète). De oudste dochter runt een tapijtenwinkel op de Comedieplaats in Antwerpen, de andere  een zaak van grondstoffen voor plastiek. Hij heeft een bedrijf , die ovens maakt voor de glasindustrie (St Gobin) in Koeweit. Ze hebben nog een appartement in La Napoule en zijn de beste vrienden van de familie Barsamjian, de diamantair waar Martine stage liep als ze jong was in Antwerpen.
Zo zie je maar , de wereld is klein !.

 De enige Armeense Libanezen die wij kennen en Libanon telt 4.5 miljoen inwoners, 12 miljoen expats over de hele wereld., voornamelijk in Zuid-Amerika. Zij steunen nog steeds hun land, financieel. Maar ik denk dat wij dat ook doen. Ik vond een krant aan het zwembad, “L’Orient, le jour, le quotidien libanais francophone”. Hier was heel veel te doen om de verkiezingen en deze in Iran. Er stond onder meer te lezen dat alle Libanezen het over één zaak eens zijn: de Palestijnen moeten uit het land …. Voor de rest is de politiek nog veel ingewikkelder dan in België , ik geloof dat Omer hier school gelopen heeft.

Zondag, rustdag, we vertrekken om 18u, dus zwembad in, nu heel druk want het is la Piscine du club automobile libannais, dus veel mooie vrouwen, jong en oud, onze Armeniër (82 jaar) gaat ook zwemmen, en nog goed ook. Na de lunch maken wij ons klaar om te vertrekken. Ieder vijf minuten een ander bericht over ons vertrek. De Libanese autoriteiten maken het ons moeilijk, maar ten laatste moeten wij bij het tanken (0.43€/l) onze paspoorten terugkrijgen en 27 mijl uit de kust en dan pas draaien naar 180°. “Haifa” mag niet uitgesproken worden. Wij varen naar Cyprus, maar iedereen weet dat dit zo niet is, dus ……

Enkele deelnemers beschrijven:

 Naast ons in Joenieh ligt de “Azolare”, een spiksplinter-nieuwe Amel 54 , de vorige is op een koraalrif gevaren en ligt …. nu 1000 m diep(begrijp ik niet). De bemanning, Peter en Mary, een jong koppeltje, hij is 75+, zij:misschien jonger. Zij varen onder de vlag van de Virgin Islands …

De Garuda II ,sistership van het zeiljacht van Churchill, in Schotland gebouwd in opdracht van … Hitler, eind de jaren 30. Hij heeft “haar” nooit gezien, maar gedurende de WO II werd de bouw opgevolgd door een Duits hoger officier. Het schip, 20 m lang, volledig in teak van 7 cm dik, 75 ton, 2 Gardner motoren (van tanks) 600 t/m, blijkbaar kan een zuiger vervangen worden terwijl de motor draait. De gevechts boot werd gekocht door een Zwitser. Zij had een volledige refit eind de jaren 80 en de Zwitser viel financiel plat. Klaus kocht haar met o.a. inruil van 4 oude Jaguars, hij was namelijk “collectioneur” , had +- 45 Jags, nu nog 8, maar gezien zij 80% van de tijd op de boot zitten heeft hij er nog weinig tijd voor. In Joenieh lag de boot van Himmler, een mooi motorjacht, zo zie je maar …..

De Moana Kuewa, de destroyer, van Christine, thuishaven Las Vegas. Een motorjacht van 18m, heel hoge opbouw, maar voorzien van alle snufjes om de  wereld te ronden met 2 man (man en vrouw). Na de oversteek verliet haar man het schip, zij behield de boot en nog wat. Haar broer, een gebeten duiker, had iets met Harley Davidsons, maar in de crisis …..  Hij is nu bemanningslid, onder contract , bij zijn zus ! She is the Captain. Wij waren gevraagd voor de apéro, met de groepslijders van groep 6 (Anton)en de rallyleiders David en Hassan. Wij waren spijtig genoeg te laat om het schip te bezoeken , maar dit lukt misschien nog later. Het “salon” met zwarte lederen sofa’s, mooie betimmering, airco(!) en een “galley” om “u “ tegen te zeggen. Viking oven,” giant “Amerikaanse ijskast-freezer, pers voor het vuil enz. Wij moeten weg want iemand is jarig en in de Emyr wordt dit gevierd.

De Farr-niente, een Farr van 52 voet, prachtschip, eigendom van Klaus, was vroeger Moneyeur. Hij produceerde namelijk drukmachines voor bankbiljetten. Een beroep met heel veel avontuur ! Hij verbleef 9 maand in Zweden om de bouw van zijn boot te volgen !Gezien zijn beroep was het een Pietje Precies , dus …

De Bingo, een Catana van 54 voet van Christian, vroeger verkocht hij occasie machines, nu oldtimers. Hij ligt in Port Grimaud , zijn vrouw was van St. Maxime, zijn naam: Martsrolff, hij zal zich beter voelen in Haifa !

De Snooty Fox, een Oyster 55 van de jaren ’80, eigendom van Jacinto Bestard, een Malhorycaan van 77 jaar…. en blind sinds zijn 47ste. Zij hadden een DVD van één van de rondjes tussen Ushuaya en Antartica met Jacinto als schipper ! Hij was er overal graag bij, ook bij de bezoeken aan de historische sites, maar ook als er dames om hem heen waren, hij zag ze niet , maar nam ze goed vast en zei hoe mooi ze waren…… Jacinto was dan volgens mij ook “de figuur” van de Emyr !!

De Tsakelili van René en Marie-Jeanne. Zij was 42 jaar Belg geweest maar is nu “Française”, dat klinkt chiquer. Zij waren geduchte vissers. Op elke trip was er dan ook een vis competitie, om de grootste vis te vangen. Elke boot had wel een vislijn aan boord, maar wij hebben alleen plastieke “droge Haring” gevist ! René liep de wacht, op een gegeven moment had hij beet . Een grote vis, toen de vis bij de boot kwam ging het echter mis. Resultaat= René in het water….. maar hij had de vis in zijn armen, bravo ! Marie-Jeanne , die sliep, had niets gehoord, ook niet René  die om hulp riep….. maar zij werd wel wakker van de vismolen die opeens versneld afdraaide ! Zij snelde naar boven om de vis op te halen en ….. zag René met de vis in zijn armen. Marche arrière, eerst de vis aan boord, dan René. Het was een tonijn van 90cm : « De Vangst van de Emyr » met of zonder René. Voor wie het niet gelooft, deze scene werd gefilmd door een andere Emyr deelnemer (visser ?)

De Saksuka van Franz, een echte “mof” (zie Nederlands woordenboek), een brutale Duitser, maar ….zijn vrouw Beatris (Brigitte B, maar beter geconserveerd, toch 62 lentes jong) was de “damesfiguur van de Emyr”. Een BT (een bekende Turkse). Zij was TV vedette of zo geweest in Turkije, (misschien ook wel buikdanseres). Van zodra er muziek was, begeleidde Beatris de muziek met een sierlijke dans. In Damascus begeleidde ze de buikdanseres. Op een diner met muzikale begeleiding ging ze Jacinto van de tafel halen om te dansen,Jacinto was in de “zevende hemel”. Na de dans kreeg hij een “dikke zoen” en Jacinto nam haar eens goed vast . Ze hadden er beiden deugd van.

De jongste deelnemer was 21 maand, de mascotte van de Emyr, heel levendig jongetje, door iedereen omringd. De vader was toch reeds van ouderdom, de moeder, een echte Engelse, maar ook geen 20 jaar meer. De oudste deelnemer was een man van 85 ! Hij miste geen enkele uitstap . Hij was er altijd bij !

Symphonie, een 50’, onder Japanse vlag. De schipper had een erg drukke carrière in de computerwereld, maar aan 50 was hij met pensioen en wilde er nu toch van genieten. Met twee vrienden (ex Royal Dutch Shell) vertrokken ze uit Maleisië  waar hij een occasie op de kop kon tikken, via Thailand naar Indië, waar ze inpikten op de Vasco di Gama rally. Een rally,die van Turkije tot in Indië zeilt en terug, 12.500 mijl, 25 deelnemers, ingericht door Lodewijk, een Nederlander, skipper van de Mistral, ook deelnemer van de Emyr. De Jappen hadden hun vrouw en kinderen thuis gelaten, maar waren nog niet van plan om terug te keren wel eerst via de Med, de ARC, Panama, de Pacific met Polynesië en zo naar huis. Echte sympathieke Japanners.

Verder zijn er ook nog boten onder Belgische vlag : de Bicool, een catamaran 11.3om van een Brusselaar en de Luxor, een sheolee, onder Belgische vlag van een Nederlander, op zijn minst ‘onsympathiek’. Zijn vriendin sprak Vlaams, thuishaven Nieuwpoort.

De Emocean van Jans en Valerie, een Hallberg Rassy 42’, de droom van zijn leven, maar nu droomt hij van een 48’ en zo zie je maar…de ideale boot is altijd een meter langer..en daar leven we van .
65 boten, 19 nationaliteiten, dat is de Emyr vloot.

Wij verlaten Joenieh, na een paar mijl: alarm. “Een walvis om 2u!”, riep Gerda.
Opeens zagen wij…dolfijnen die uit het water sprongen: prachtig. Ik heb vroeger op de Antillen, hele super  8 films verschoten aan dolfijnen, die maar niet sprongen of die reeds terug onder water verdwenen waren: “very exciting movies” Ik denk dat ik er toch een paar op beeld heb, we zien wel. De zon verdwijnt achter de wolken, de wind is terug gevallen, dus terug een nacht onder motor. Wij lopen terug  de hondenwacht. Ik tel op een ogenblik 39 boten (lichtjes) rondom ons, de Emyr fleet ‘by night’. Om 00.00u geen posities opgeven de Libanezen mogen niet weten dat wij na 24 mijl recht in zee (90°) links omkeer (180°) maken richting Haifa. Officieel is dit verboden…maar de Emyr rally heeft nu eens een vredesboodschap: af en toe horen wij een UN Navy schip oproepen en de nodige vragen stellen. Als u weet dat onze Belgische Leopold I tot 9 juni het leadership was van de UN Navy ter plekke, zie je dat wij nog nuttig zijn voor de vrede op aarde.

Wij moeten tussen 2 rallypoints, een fictief poortje, 5 mijl binnen de Israëlische territoriale wateren, na ons te hebben aangemeld to the Israëlian Navy: naam van het schip, positie, koers en Emyr nummer. Eens door het poortje, moeten de verschillende groepen ‘groepieren’, dan komen er 2 patrouilleboten van de Israëlische Marine met de nodige mitraillettes in positie, schepen controleren en een paar vragen stellen via kanaal 11 op de VHF.

Snooty Fox heeft een Argentijn aan boord genomen in Joenieh en was blijkbaar nog niet doorgegeven aan de Israëlische autoriteiten. Snooty Fox moet ‘west’ koers kiezen en na een poosje ‘stop’. Gezien zijn VHF min of meer werkt, maakt dit er niet gemakkelijker op, de navy spokesman blijft vriendelijk, doch dringt aan op antwoord. Wij varen door, bij het binnenvaren van Haifa, komt een rubberboot van de security onze paspoorten  opvragen en controleren zij de gezichten (zonder zonnebril). Eerst gebeurde dit met een netje, maar gezien er een gat in zat…was er maar één oplossing, ‘met de hand’, geen probleem, geen wind, geen golven. Haifa is een grote stad op de helling van de Carmelberg. Opeens roept Franz van de Saksuka: “U-Boot an Steuerbord!!” Wij zien niks, misschien een fata morgana van deze mof. Maar jawel, opeens komt een half verzonken duikboot ons tegenvaren aan stuurboord.

Toch indrukwekkende ontvangst in Israël. In de haven komt David ons tegen aan boord van een Zodiac en wijst ons de weg naar de Marina in de “fond” van de haven tegenover de vissershaven (Bijna in Lissewege als je de haven van Zeebrugge binnenvaart) zonder sluizen, de Med heeft geen getijden of kleine  tenminste.

 De haven ligt voor 80% vol. Als derde (na de 2cats) krijgen wij een plaats tussen 2 andere, kleinere zeiljachten. De boei ligt echter niet ver genoeg, dus de kont tegen het ponton. Anton had nochthans goed aangehaald op de 2 elektrische winches, maar de ankers van de boeien kwamen mee…Dit was nog een 1ste klasse plaats, de kleinere boten moesten dan maar tussen twee pontons, tussen de aangemeerde boten zij aan zij aanleggen (zoals in de  North Sea) maar na een tiental boten begon de rij te bewegen, dus opspannen voor en achter, met de nodige “Paternosters “in alle talen.

Ik stap van boord voor het courtoisie bezoek aan de latrines (aangehaald in de vele bezoeken aan de kastelen  van de kruisvaarders) en ik loop op Erwin en Andrée  van de ‘Azwell’, een Sun Odyssey 42DS die in de WSKLum  ligt in Nieuwpoort. Zij komen ons opvolgen als ‘crew’. Zij waren er al van Istanboel tot Bodrum, maar gezien de slechte weersomstandigheden heeft Anton ze uitgenodigd om vanuit Haifa mee te varen tot het einde en de boot terug te varen naar Turkije. Ze hadden de nodige perikelen beleefd met de taxi, maar OK.
’s Namiddags gaan we inkopen doen in een supermarkt met de Taxi, in Israël niet altijd evident. Op een blaadje het adres + het adres van de marina in het hebreeuws en de chauffeur vragen zijn teller aan te leggen! Vrij grote keuze voeding. Bij de terugkeer wil de taxichauffeur alleen ‘sheckles’, geen dollars. Na tussenkomst van de mensen van de Carmel Yacht Club betalen we 10 sheckles in plaats van 7$ maar OK. Vroeg in bed want na een nachtje varen, ‘zit het in de kleren’.

Om 6.30u op voor de douches (nieuw, maar ‘onder water’), ontbijt en vertrek voor de tour naar Gallilea  en Caesarea. Het meer van Gallilea was de omgeving van de mirakels van Jezus Christus. Nu levert het meer (20 x 12 km) 25% van het drinkwater in Israël. De Golan hoogte ligt aan het meer, Israël wil hier absoluut een bufferzone! De laatste jaren is het erg droog en staat het peil van het meer zeer laag. Een algemeen probleem in deze streek want Damascus (Syrië) zit zonder water!

 Caesarea werd gerenoveerd door baron de Rotshild, na de Libanese bankiers nu de wereldbankiers.Caesarea  is een beetje op zijn Amerikaans opgezet met video, hoe het er uit gezien heeft ten tijde van Koning Herodes. Elke haven was veruit de belangrijkste.

 ’s Avonds worden wij uitgenodigd bij een lid van de Carmel Yacht Club, heel sympathiek, Barbara was in Friesland geboren net voor WOII en haar twee broers wonen er nog. Zij spreekt nog goed Nederlands, en ‘draagt de broek’. Haar man was ingenieur in de ‘space technology’. Zij hadden een kleindochter die” primus “was in wiskunde en mocht reeds aan 15 jaar naar de universiteit (de appel valt niet ver van de boom)! Toch heel lekker gegeten, wij waren toch met zijn tienen en ze had er haar werk van gemaakt. Het interieur was Europees, de buurt residentieel, op de berg Carmel.

Woensdag is er een tour naar Akko (Acres) en Nazareth. In Akko is er  pas 30 jaar terug de opgraving gestart van de oude stad, onder de huidige Arabische stad. Er is nog veel werk want pas 5% is opgegraven maar toch reeds heel interessant. ’s Namiddags bezoek aan Nazareth, de grot van Maria en Jozef, de bakermat van het Christendom. De Paus was hier pas langs geweest.

’s Avonds heeft Klaus van de Farr-niente en Anton een BBQ georganiseerd voor groep 6. Fuif met instuif, heel sympathiek. Wij krijgen nog een aandenken van de Emyr rally aangeboden  want morgen verlaten wij de rally. Nog een woordje van dank aan David, want voor hem is het de laatste Emyr rally die hij organiseert. Hopelijk laat Hassan de opvolging niet vallen.

’s Morgens bellen we onze taximan, die ons dinsdag naar  Barbara bracht. Hij kan pas om 8.45u komen. Het probleem was eigenlijk dat geen enkele taximan de marina kende (en Leg het maar eens uit in het Hebreeuws…. 8.55u : niemand, ik bel, hij had zich vergist , Hij stond bij Barbara. Hij zou iemand sturen. Onze trein was om 9.42u en wij zaten 15 à 20 minuten van het station in Haifa. De spanning steeg. Wij bellen de commodore van de club om een taxi te bellen. Om 9.20u komt er een aangereden . Ik had een blaadje met de naam van het station in het Hebreeuws. Maar hij wilde het maar niet verstaan. Hij wilde ons naar Telaviv brengen, prijs ?. Toen begon hij er mee te spelen, reed toertjes rond in de vissershaven, wilde de verkeerde kant op maar ik wist +- waar naar toe. Wij kwamen dan toch  net op tijd, en de trein op, samen met een groep jonge soldaten die opkwamen. Ben Gurion airport, alles vlot verlopen en aan alle mooie dingen komt er een einde, zo zit  onze tweede deelname aan de Emyrrally er op.

Het was terug een”goddelijke reis” aan boord van de “Divine” in de Levant, het kruispunt van de drie continenten, de bakermat van de godsdiensten en … spijtig genoeg  het kruitvat van de wereld.

 Syrië  een totalitaire staat onder druk van de Islam. 13% Christenen, de intellectuelen, de jongeren christenen proberen allen uit het land te vluchten. Het is een arm land, die nog droomt van het “Grote Syrië”, die Libanon en Jordanië omvat, maar reeds 20 jaar  Libanon plundert in de burgeroorlogen, in naam van de Islam.

Libanon, het Zwitserland van de Arabische wereld is verscheurd tussen Moslims en rijke Christenen (Maronieten). Wij waren in Baalbeck in de Bekah vallei, de bakermat van de Hesbolah, Arm, vuil en onder druk van de Allatoya’s .

 Beirut wordt volledig nieuw heropgebouwd, met alle “luxe”.

Israël is een West Europese Staat, democratisch, heel bewust van de situatie. Op de vraag aan de Vice-commodore van de Carmel Yacht Club “Wat zal er nu gebeuren met de Amerikanen ?” , antwoordde hij spontaan, “Obama will be killed by an american citizen!”. Zo zie je, de “Levant” blijft actueel.

Als sluitstuk voeg ik u de “Allocation pour acceuillir l’ E.M.Y.R.” door Adel Khoury, de commodore van de Jounieh Yacht Club in Libanon, heel betekensvol !

Mesdames et Messieurs les Yachtmen de l'EYMIR, chers Amis,

Je ne sais à quel poète je pourrais attribuer cette belle image: la mer est le miroir du ciel c'est l'infini! Quant à moi, je peux dire que celui qui vogue sur la mer a souvent la sensation de voguer sur l'infini de la liberté.

Parler de la Phénicie est devenu pour moi une manie à chacun de vos passages. Comment ne pas le faire dans ce pays qui fut le berceau de leur civilisation et la source de leur rayonnement dans cette mer Méditerannée et même probablement au delàde celle-ci. Le sujet de mes propos est d'autant plus justifié qu'ils s' adressent à vous, des gens de la mer, pourrais-je même dire des amoureux d'elle.

l'Empire phénicien n'avait pas de frontières parce qu'il s'étendait sur la mer. On ne peut pas tracer des lignes matérielles de frontière sur la mer. L'eau n'accepte jamais qu'on déforme sa surface. L'horizon vers la mer est sans limites. Les horizons terrestres buttent toujours sur un relief. D'allieurs les Phéniciens sont presque toujours restés sut le bord des mers, car de la sorte ils avaient toujours une porte ouverte sur la liberté.

La Phénicie était un empire virtuel probablement aussi vaste que l'empire romain, mais sans légions de soldats, ni puissance militaire. Hormis l'épisode carthaginois qui s'est mal terminé, peut-être parce que ses conquêtes étaient militaires, ainsi d'ailleurs que la bataille de Tyr avec Alexandre de Macédoine, les Phéniciens ont très raremtent porté des armes.

Les grandes conquêtes durables des hommes se font avec l'esprit et le savoir, pour lesquels les Phéniciens ont inventé l'alphabet phonétique. Elles se font aussi avec le fruit du travail qui transforme la matière de la nature, et cela pour le bien-être humain. Telles étaient les véritables causes de l'épopée phénicienne qui a traversé plusiers milénaires de l'histoire de l'humanité, et a vu apparaître et disparaître plusieurs civilisations conquérantes par la force.

Peut-être, comme pour les Phéniciens, dans quelques millénaires, ce pays changera de nom, mais ce sera d'autres Phéniciens qui seront encore là, avec les mêmes idéaux moraux et culturels.

Soyez rassurés, le Liban de l'esprit, celui de la culture, celui de la liberté, survivra à tous ceux qui pensent le soumettre par la force.

une fois de plus, au nom du Président, du Comité et des membres de notre Club, et bien sûr en mon propre nom, soyez les bienvenus au Liban, "dans votre pays" comme on dit chez nous pour acceuillir les amis.

12 juin 2009, le Commodore Adel Khoury

Wil je meer weten over de EMYR rally: www.emyr.org